kattenman@2005
INLEIDING.
Dit verhaal gaat over mijn 2 poezebeesten,
genaamd kleintje en tobi.
De meeste gebeurtenissen berusten op werkelijkheid.
Het verhaal
verteld de gebeurtenissen vanuit de poezenwereld.
HOOFDSTUK 1
Ik kan het me nog vaag
herinneren, die eerste keer dat ik mijn baasje zag.
Het was werelddierendag in
het jaar 1980 te Utrecht.
De gehele dag was het zo
druk met allerlei geluiden en die wezens die
veel groter waren dan ik,
zelf was ik eigenlijk te ziek om er me druk om te maken.
Zoals ik later van mijn maatje
tobi hoorde had ik niesziekte.
Ik lag daar ver weggekropen
in een hoekje van mijn hok bij dat wezen in die witte jas.
" Dat zal de dierenarts
geweest zijn" zei tobi ineens.
" Neem mij maar niet
kwalijk maar kleintje weet het soms niet goed onder mensen
woorden te brengen, ik heb
daar veel ervaring mee dus als het nodig is zal ik het
zeggen, goed kleintje
??"".
" Ja hoor, anders
kunnen de mensen mijn verhaal niet goed begrijpen, jij hebt
tenslotte veel met andere
dieren gepraat, nietwaar miauw?"
" Ja, ik heb voordat ik
bij dit baasje was veel met andere poezen en honden en
zelfs met konijnen
gepraat."
Maar goed ik ga verder met
vertellen.
Ik lag daar dus heel zielig
te zijn temidden van al die drukte en plotseling zie ik
ogen, geen kattenogen maar
ronde ogen.
Ik kon ze niet goed zien
want die ogen zaten achter iets dat op dat wezen tussen zijn ogen stond.
" Ik zal dat even
vertalen, wat kleintje bedoeld is, hij zag mensenogen vanachter
brillenglazen, sorry hoor
maar anders begrijpen die mensen het niet wat je bedoeld."
Goed, ik zag dus ogen
vanachter brillenglazen die mij aanstaarden.
Ik moest terugkijken, waarom
weet ik niet, maar die ogen zochten iets.
Toen wij elkaar dus aankeken
had ik het gevoel veilig te zijn.
Een heerlijk gevoel.
Lang bleven we elkaar
aankijken, hij keek even wat er aan mijn kooi hing en
bleef er heel lang naar
kijken, ik hoorde later van tobi dat hij daarop las wie ik was
en waarom ik hier zat.
Toen keek hij weer naar mij
en ik zag plotseling iets langs zijn ooghoek glinsteren
dat langzaam naar beneden
ging.
Het duurde heel lang voordat
hij opeens verdwenen was, net toen ik alle moed
had verzameld om overeind te
krabbelen en eens wat dichterbij te komen.
Treurig ging ik weer terug
naar het verste eind om in een diepe slaap te gaan.
Het was al donker toen ik wakker werd, geen geluiden meer van die mensen, alleen
nog wat vaag geblaf en
gemiauw van de andere dieren.
Ik bleef maar denken aan die
mens die mij zo aanstaarde en begon langzaam
weer te dromen.
De volgende dag, ja ik weet
redelijk het verschil tussen dag en nacht, weer alleen in mijn kooitje.
Vandaag haalde de dierenarts
mij uit mijn kooitje en prikte mij met iets scherps en duwde iets in mijn
keeltje.
Hij masseerde mijn keeltje
zodat ik wel moest slikken en zette me weer terug in mijn kooitje.
Ik had dus weer eens iets
ingeslikt wat geen voer was!
De dierenarts zette mij
voorzichtig weer terug in mijn kooi en deed de deur dicht.
Zat ik weer gevangen, maar
dat gaf niet want ik voelde me slaperig worden
en ging lekker op mijn
dekentje liggen slapen.
Nadat het een paar keer dag
en een paar keer nacht was geworden voelde ik me
stukken beter.
Telkens moest ik aan die
ogen denken met dat gezicht, ik hoopte dat ik ze
nog eens zou terugzien.
Ik had de moed al bijna
opgegeven, ik was inmiddels helemaal genezen en voelde me
prima en miauwde dat het een
lust was, althans voor mij.
Er waren inmiddels al weer
een paar dagen voorbij, plotseling hoorde ik stemmen en
zag ik de dierenarts samen
met..... even goed kijken JAJA die ogen!!
HIJ WAS TERUGGEKOMEN.