HOOFDSTUK
4
wilt u een achtergrond muziekje? klik hier
Plotseling
schrok ik wakker, ppfoei wat had ik naar gedroomd zeg.
Ik
keek om mij heen, en herkende meteen die mens wat zo vriendelijk was.
Meteen
ging ik naar die mens toe, en zette mijn motortje aan.
Ik
werd weer geaaid, wat was dat fijn zeg, het was bijna alsof ik een thuis had
gevonden.
Meteen
had ik een besluit genomen, die mens was voor mij een soort moeder.
Als
ik honger had kreeg ik voedsel, als ik aandacht wilde kreeg ik dat.
Ik
kan mij niet herinneren, tot vandaag nog niet, dat die mens ooit boos geweest
is op mij.
Nooit
heb ik een klap gekregen, altijd kwam er een vriendelijk geluid uit die mens.
Ik
zal die mens voortaan maar baasje noemen, mijn mama is ie niet, zoveel haar
heeft ie niet.
Ook
die ogen zijn heel anders.
En
nog wat vreemds, mijn baasje kan niet in het donker kijken !!
Wat
moest ik lachen die ene keer, als ik er aan denk begin ik bijna weer te lachen.
Het
was heel donker, baasje lag op iets met iets zachts bovenop en daarbovenop lag
ik.
Tobi
vertaal je dat even, ik weet even niet hoe dat heet in mensentaal.
"
Je zult een bed met dekens bedoelen denk ik" antwoordde tobi.
Juist
ja, afijn baasje lag te snurken, jaja ik weet gelukkig wat snurken is,
dat
doen wij poezen ook hoor !!
Dat
snurken hield plotseling op, de dekens werden opzij gegooid met mij erbij.
Daar
zat ik, een beetje verdwaasd te kijken wat er gebeurde.
Baasje
stapte uit bed, het was nog steeds heel donker en liep van het bed weg richting
een
ruimte waar alleen baasje een drukje mocht doen.
Ik
zag dat baasje over mijn waterbakje moest stappen anders zou hij vallen.
Hij
zag het niet !!!
Baasje
stapte pardoes in mijn waterbakje en ik hoorde brommende vreemde geluiden.
Geen
vriendelijke geluiden eerder boze geluiden.
Wat
een domoor zeg, hij zag toch dat mijn waterbakje in de weg stond, gewoon er
overheen
stappen,
nee hoor er middenin stappen HAHA, wat een giller zeg.
Volgens
mij was baasje meteen wakker, hij klonk niet vriendelijk tenminste.
Maar ik kon mijn lachen niet inhouden, ik kronkelde over de grond van het lachen.
Gelukkig
begreep baasje niet dat ik lachte, misschien zou ie dat niet goed vinden denk
ik.
Wij
poezen hebben een hele vreemde manier van lachen.
Eerst
kronkelen wij over de grond van het lachen, daarna trekken we een sprintje
door
het hele huis, door alle ruimtes heen rennen om daarna rustig ergens te gaan
zitten
en
onze vacht schoon te likken.
Op
die manier heeft niemand in de gaten dat wij ergens om moeten lachen , slim hè
?
Even
later kwam baasje terug en liep mijn richting uit.
Nee
hè, pas op ik zit hier ook nog.
Kijk
nou uit, ook goed ik ga wel aan de kant anders stapt baasje nog op mij ook.
Hij
zag mij niet eens zitten !!
Had
baasje zijn ogen wel open, even kijken hoor.
Ja,
baasje heeft zijn ogen open, waarom zag hij me niet ??
Zou
het kunnen zijn dat baasje niet in donker kon zien, ik denk het wel.
Plotseling
werd het licht in de ruimte, waarschijnlijk omdat baasje iets indrukte.
Weer
kon ik mijn lachen niet inhouden, het was zo'n komisch gezicht.
Daar
zat baasje, op zijn bed met een natte voet en daarbij keek hij zo dom naar die
voet
dat ik weer over de grond rolde van het lachen.
Even
later werd het weer donker en werd alles weer rustig.
Ik
besloot om nu maar in mijn mandje te gaan slapen, je weet maar nooit.
