kattenman@2008
Ook de kattenwereld kent gedichten en
korte verhalen.
Hieronder vindt U enkele korte (soms
droevige) verhalen.
Ook een verzameling spreuken kent de
kattenwereld natuurlijk
@kattenman2005
Een droevig verhaal.
Ik herinner me niets van de plaats
waar ik geboren ben.
Het was er duf en donker, en we kwamen
nooit in contact met mensen.
Ik herinner me nog wel mijn moeder en haar
zachte pels, maar ze was zo dikwijls ziek
en ze was heel mager.
Ze had bijna geen melk voor mij en al mijn
broertjes en zusjes.
Ik herinner me dat vele van hen stierven,
en ik miste hen zo.
De dag dat ik van mijn moeder werd
weggehaald herinner ik me nog als de dag van
gisteren.
Ik was zo triestig en bang, mijn
melktandjes waren nog maar pas doorgekomen.
Ik had feitelijk nog bij mijn mammie
moeten blijven, maar ze was zo ziek.
Bovendien bleven de mensen zeggen
dat ze geld nodig hadden en dat ze de vuiligheid
die mijn zusje en ik maakten beu waren.
Dus werden we gekooid en werden we naar
een vreemde plaats gebracht.
Enkel
wij beiden.
We kropen dicht tegen elkaar en we waren
bang.
Er was niemand om ons te knuffelen
of te aaien.
Zo veel te zien, en zo veel geluiden, zo
veel geuren!
We werden naar een winkel gebracht met
heel veel verschillende dieren!
Sommigen kwaakten!... Sommigen
miauwden!... Sommigen piepten!...
Mijn zuster en ik werden in een klein
kooitje gesmeten.
Ik kon er andere puppies horen.
Ik zag mensen naar me kijken.
Ik hield wel van kleine mensjes, die leken
wel lief en leuk.
Ze wilden zelfs spelen!
De ganse dag bleven we in die kleine kooi.
Soms kwamen er nare mensen die op het glas
klopten en ons bang maakten.
Af en toe werden we uit de kooi gehaald om
vastgehouden te worden door de mensen of
gewoon om ons te bekijken.
Sommigen waren lief, weer andere deden ons
pijn.
Dikwijls zeiden ze "Ooooh.. ze zijn
zoooo schattig! Ik wil er eentje!", maar nooit gingen we
met iemand mee.
Mijn zusje stierf de volgende nacht,
toen het donker was in de winkel.
Ik legde mijn hoofdje op haar zachte vacht
en voelde het leven uit haar magere lijfje
verdwijnen.
Ik had hen horen zeggen dat ze ziek was en
dat ik nu voor een spotprijsje zou verkocht worden,
zodat ik de winkel snel zou verlaten.
Toen het levenloze lichaampje van mijn
zusje uit de kooi werd gehaald om weggegooid te
worden, was mijn zacht gehuil het enige
teken van droefheid.
Vandaag kwam er familie die mij
kocht!
Wat een zalige dag! Ze waren een lieve
familie, ze wilden me zo graag, echt waar!
Ze kochten me een etensbak en eten en het
kleine meisje hield me zo liefhebbend in haar
armen.
Ik hield zoveel van haar! De man en de
vrouw zeiden dat ik een lieve, brave puppie ben!
Ik werd Angel gedoopt.
Ik hield ervan om mijn nieuwe mensen
likjes te geven.
De familie zorgde goed voor mij, ze waren
zo lief en aardig en zacht.
Ze leerden me het verschil tussen wat goed
was en wat verkeerd was.
Ze gaven me goed te eten en heel veel
liefde!
Het enige wat ik wou was om deze mensen te
plezieren.
Ik hield van het kleine meisje en genoot
ervan om met haar te spelen en rond te lopen.
Vandaag ging ik naar de dokter.
Het was een vreemde plek en ik was bang.
Ik kreeg een paar spuitjes, maar mijn
beste vriend, het kleine meisje, hield me teder vast en zei
dat alles in orde was.
Ik was zo kalm.
De dierenarts moet trieste woorden gezegd
hebben, want mijn geliefde familie keek heel triest.
Ik hoorde moeilijke woorden zoals
heupdisplatie en iets over mijn hart.
Verder verstond ik nog flarden zoals
broodfokkers en ongeteste ouders.
Ik weet niet wat dat allemaal betekend,
maar het deed me pijn om mijn familie zo triest te zien.
Maar ze hielden nog steeds van mij en ik
hou ook zo veel van hen!
Ik ben nu zes maanden oud.
Terwijl de meeste pups sterk en robuust
zijn en wilde spelletjes spelen, doet elke beweging me
geweldig pijn.
De pijn gaat nooit weg.
Het doet pijn om te lopen en te spelen met
mijn kleine lieve meisje.
Het is ook moeilijk om te adem halen.
Ik blijf mijn best doen om een sterke
puppie te zijn, zoals ik feitelijk zou moeten zijn, maar het
is zo moeilijk.
Het breekt mijn hart om mijn vriendinnetje
zo triest te zien.
Soms spreken de vrouw en de man over
" het is misschien tijd nu".
Ik ga regelmatig naar de dierenarts,
maar er is nooit goed nieuws.
Ze spreken steeds over aangeboren
problemen.
Ik wil enkel maar de warme zon voelen,
spelen, lopen en flodderen met mijn familie
De vorige nacht was de pijn het
ergst.
Pijn was nu een vaste gezel in mijn leven,
het doet nu zelfs pijn om recht te staan en te gaan
drinken.
Ik tracht recht te geraken, maar kan enkel
zachtjes huilen van de pijn.
Ik word voor de laatste keer in de auto
gezet.
Iedereen is zo triest en ik weet niet
waarom.
Ben ik stout geweest?
Ik tracht altijd lief en braaf te zijn,
wat kan ik toch verkeerd gedaan hebben?
Oh, als die vervelende pijn maar zou
weggaan.
Als ik de tranen van mijn vriendinnetje
maar kon drogen.
Ik tracht me te strekken om haar hand te
likken, maar ik kom niet verder dan een kreet van pijn.
De tafel van de dierenarts is koud.
Ik ben zo bang.
De mensen aaien en strelen me, ze huilen
in mijn zachte vacht.
Ik kan hun liefde en hunverdriet voelen.
Ik slaag er in om zachtjes hun handen te
likken.
Zelfs de dierenarts lijkt niet zo
angstaanjagend meer.
Hij is lief en voel mijn pijn verzachten.
De kleine meid houd me zacht vast en ik
bedank voor al de liefde die ze mij gegeven heeft.
Ik voel een zachte prik in mijn
voorpoot.
De pijn begint te verdwijnen, ik krijg een
vredig gevoel.
Ik kan haar nu zelfs zachtjes likjes
geven.
Ik kom in een droomwereld terecht, ik zie
mijn moeder, mijn broertjes en mijn zusje in een verre
groene wereld.
Ze vertellen me dat daar geen pijn is,
alleen vreugde en blijheid.
Ik neem afscheid van de familie, op
de enige manier die ik ken, door zachtjes met mijn staart te
kwispelen
en door met mijn neus te snuffelen.
Ik had gehoopt om heel veel dagen met hen
door te brengen, maar het heeft niet mogen zijn.
Ik hoorde de dierenarts nog zeggen:
Puppies die in een dierenwinkel verkocht worden zijn meestal
afkomstig van " broodfokkers en
puppyfabrieken " en niet van bekwame fokkers.
De pijn is nu verdwenen, maar ik
weet dat het nog jaren zal duren eer ik mijn geliefde familie
terug zal zien.....
Als de dingen maar anders hadden kunnen
zijn.