kattenman@2007
Hoofdstuk 13
Nou,
nou wat een feestdagen zijn me dat.
Ik
wordt helemaal in de stemming gebracht door al die tierelantijnen in huis.
Ik
krijg er nu wel genoeg van al die flikkerende lichtjes om ons heen.
Je
kunt je ogen niet dichtdoen zonder de lichtjes nog steeds te zien.
Maar
wat Baasje nu met mij heeft uitgehaald zal ik niet snel vergeten.
Goed,
ik ben niet altijd even makkelijk en heb mijn eigenwijze streken.
Maar
dat heeft iedere poes toch?
Baasje
kwam op zekere dag thuis met een paar pakjes onder zijn arm.
Nu
heeft Baasje wel vaker pakjes onder zijn arm gehad en iedere keer ben ik weer
nieuwsgierig.
Tobi
natuurlijk ook maar hij kent Baasje beter dan ik tenslotte.
Maar
goed na eerst ons eten te hebben opgepeuzeld en ons goed te hebben gewassen was
het moment gekomen.
Gespannen
zaten we gezamelijk te kijken wat er in de pakjes zaten.
Eerst
een heleboel papier en toen een soort mannetje in een vreemd soort pak.
Baasje
deed iets in dat ding en zette het op de salontafel.
Met
de rest van de pakjes ging baasje naar onze poezenkamer en konden we niet zien
wat hij daar deed.
Met
dat ding op de salontafel gebeurde helemaal niets, nada, noppes.
Nou
moet ik daar nu zo nieuwsgierig voor zijn vroeg ik me af?
Voor
Tobi was de lol er al helemaal af, hij sprong in zijn hangmat bij de verwarming
en sliep vrijwel meteen.
Ik
natuurlijk niet, ik kan mezelf nu wel voor mijn koppie slaan maar dat is
achteraf gepraat.
Toen
dat ding dus eenmaal op tafel stond besloot ik om dit eens goed te onderzoeken.
Heel
voorzichtig sloop ik naderbij en stopte ongeveer 15 cm voor dat ding.
Er
gebeurde nog steeds niets!
Een
beetje overmoedig geworden ging ik nog dichterbij en toen had je de pop aan het
dansen.
Ik
schrok me wezenloos, dat ding begon licht te geven en herrie te maken!
Luid
miauwend vluchtte ik weg van die herrie richting onze poezenkamer.
Daar
kon ik dat ding eens rustig bestuderen.
Na
een poosje stopte die herrie en stond dat ding weer te niksen.
Plotseling
moest ik niezen en dat had ik ook eigenlijk niet moeten doen.
Opeens
begon ergens boven mij een ding te bewegen en ook een herrie te maken.
In
een flits zag ik een soort man in een rood pak met zijn benen bewegen
ondertussen een vreselijk lawaai makend.
Mrriauw,
ook hier was ik niet veilig dus sprong ik op de bank.
Daar
zat Baasje helemaal met tranen in zijn ogen te kronkelen.
Ik
weet inmiddels dat jullie mensen dat lachen noemen.
Nou
ik kon op dat moment helemaal niet lachen en zeker niet toen Baasje ons
prettige kerstdagen wenste.
Wat
je noemt prettig, ja voor hem mischien maar voor ons niet.
Tobi
was door al die herrie ook klaarwakker en keek verschrikt om zich heen waar al
die herrie vandaan kwam.
En
dat noemen ze een huis op vrolijken!!
Nou
voor mij hoeft het even niet, ik zin op wraak.
Als
het goede moment daar is zal IK Baasje eens laten schrikken.
Ik
had al een paar dingen in mijn hoofd daarvoor.
Daar
zal ik beslist later op terug komen!