.
kattenman@2007
Hoofdstuk 17
Dit
hoofdstuk zal alleen over Tobi gaan omdat...nou ja hij mag ook wel eens wat
zeggen.
Nou
da’s aardig van je ben ik totaal niet gewend.
Ik
voel me niet echt lekker, ben behoorlijk vermagerd alhoewel ik goed eet.
Als
ik op de bak ga, oh jakkie.
Alles
dun en waterig en stinken, abnormaal, ik loop er zelf hard van weg!
Het
ligt ook een beetje aan mezelf want ik lust die korrels niet, baasje heeft,
denk ik,
alle
soorten korrels al wel gekocht maar alleen bij vergissing eet ik er wat van.
Geef
mij maar blikvoer.
Baasje
geeft ons tegenwoordig speciaal senior blikvoer in alle smaken en dat is toch
lekker!
Vanavond
kon ik de bank bijna niet opkomen, miste gewoon de kracht daarvoor.
Tuurlijk
hielp baasje me de bank op, maar eigenwijs als ik ben ik wilde er weer af.
Eigenwijs
is eigenlijk niet het woord, ik was bang geworden.
Mijn
zicht was niet goed, de lampen waren aan dat zag ik alsof ik in een soort mist
liep.
Ik
liep twee keer tegen de bank aan, wel heel voorzichtig hoor maar toch.
Dat
was me nog nooit overkomen.
Ik
was even de weg kwijt, ik wist niet meer waar ik was, ja voor de bank maar
waar??
Baasje
riep me wel dus kon ik me daarop orienteren.
Voorzichtig
liep ik richting Baasje die me telkens riep, alsof ie doorhad dat ik niet goed
kon zien.
Heel
voorzichtig liep ik over zijn schoen heen, trapte op zijn tenen en trok me
omhoog op de bank.
Gossie
wat een avontuur.
Blij
dat ik op de bank was draaide ik me een paar maal om en zakte met een zucht op
de bank.
Ik sliep
heel snel daarna.
Ik,
Sharky, heb wel degelijk door dat er iets met Tobi aan de hand is.
Ben
niet meer zo bazerig, ik zit lekker op de leuning en hij ligt daaronder.
Ook
als hij gaat eten stoot ik hem niet meer weg maar eet gewoon naast hem.
Mijn
harde brokken staan in de kamer dus als ik genoeg van het blikvoer heb ga ik
even lekker knabbelen.
Ik
voel gewoon dat Tobi waarschijnlijk niet lang meer bij ons is,
wel
jammer maar hij is tenslotte heel wat ouder dan ik en een eeuwig leven is voor
niemand weggelegd.