.

Index 2

Awards

Links

deel 1

deel 2

deel 3

deel 4

deel 5

deel 6

deel 7

deel 8

deel 9

deel 10

deel 11

deel 12

deel 13

deel 14

deel 15

deel 16

deel 17

deel 18

deel 19

deel 20

deel21

deel22

deel23

deel24

deel25

deel26

deel27

deel28

deel29

deel30

deel31

deel32

deel33

deel34

deel35

deel36

deel37

 

 

 

 

 

kattenman@2007

 

 

 

 

Hoofdstuk 17

 

Dit hoofdstuk zal alleen over Tobi gaan omdat...nou ja hij mag ook wel eens wat zeggen.

Nou das aardig van je ben ik totaal niet gewend.

Ik voel me niet echt lekker, ben behoorlijk vermagerd alhoewel ik goed eet.

Als ik op de bak ga, oh jakkie.

Alles dun en waterig en stinken, abnormaal, ik loop er zelf hard van weg!

Het ligt ook een beetje aan mezelf want ik lust die korrels niet, baasje heeft, denk ik,

alle soorten korrels al wel gekocht maar alleen bij vergissing eet ik er wat van.

Geef mij maar blikvoer.

Baasje geeft ons tegenwoordig speciaal senior blikvoer in alle smaken en dat is toch lekker!

Vanavond kon ik de bank bijna niet opkomen, miste gewoon de kracht daarvoor.

Tuurlijk hielp baasje me de bank op, maar eigenwijs als ik ben ik wilde er weer af.

Eigenwijs is eigenlijk niet het woord, ik was bang geworden.

Mijn zicht was niet goed, de lampen waren aan dat zag ik alsof ik in een soort mist liep.

Ik liep twee keer tegen de bank aan, wel heel voorzichtig hoor maar toch.

Dat was me nog nooit overkomen.

Ik was even de weg kwijt, ik wist niet meer waar ik was, ja voor de bank maar waar??

Baasje riep me wel dus kon ik me daarop orienteren.

Voorzichtig liep ik richting Baasje die me telkens riep, alsof ie doorhad dat ik niet goed kon zien.

Heel voorzichtig liep ik over zijn schoen heen, trapte op zijn tenen en trok me omhoog op de bank.

Gossie wat een avontuur.

Blij dat ik op de bank was draaide ik me een paar maal om en zakte met een zucht op de bank.

Ik sliep heel snel daarna.

Ik, Sharky, heb wel degelijk door dat er iets met Tobi aan de hand is.

Ben niet meer zo bazerig, ik zit lekker op de leuning en hij ligt daaronder.

Ook als hij gaat eten stoot ik hem niet meer weg maar eet gewoon naast hem.

Mijn harde brokken staan in de kamer dus als ik genoeg van het blikvoer heb ga ik even lekker knabbelen.

Ik voel gewoon dat Tobi waarschijnlijk niet lang meer bij ons is,

wel jammer maar hij is tenslotte heel wat ouder dan ik en een eeuwig leven is voor niemand weggelegd.