Index 2

Awards

Links

deel 1

deel 2

deel 3

deel 4

deel 5

deel 6

deel 7

deel 8

deel 9

deel 10

deel 11

deel 12

deel 13

deel 14

deel 15

deel 16

deel 17

deel 18

deel 19

deel 20

deel21

deel22

deel23

deel24

deel25

deel26

deel27

deel28

deel29

deel30

deel31

deel32

deel33

deel34

deel35

deel36

deel37

 

 

 

 

 @kattenman2007                                                 

                                                              

 

 

                                                                       Hoofdstuk 2         

                                    

 

Ik mag die zwarte kat nog steeds niet.

Hij praat ook nog steeds niet met mij dus negeer ik hem.

Alleen als hij te dichtbij komt grom en blaas ik naar hem.

Zoals gisteravond.

Ik besloot het er op te wagen om op Baasje, zoals ik hem al noem, te klimmen.

Hij heeft me tenslotte uit het asiel gered en ik mag hem wel.

Ik sprong op de bank en lag binnen enkele minuten op zijn schoot.

Heerlijk was dat, ik zette gelijk mijn motortje aan zo lekker vond ik het.

Ik had al een tijdje zo gelegen toen ik uit mijn ooghoeken een zwarte beweging zag.

Hij maakte aanstalten om ook op de bank te springen.

Maar dat gebeurt niet, ik begon heel vervaarlijk te grommen als teken van, pas op niet dichterbij komen of ik geef een haal.

Onmiddelijk verstijfde hij en hihi, zijn haren stonden recht overeind.

Vrouwen aan de macht, dacht ik.

We zullen eens zien wie hier de baas is.

Ook al is het jouw huis, dat wil nog niet zeggen dat je baas bent over mij, Sharky de asielpoes.

Met zijn haren nog overeind droop hij af en sprong toen in zijn hangmat.

Toen Baasje wilde weggaan wilde ik eerst helemaal niet opstaan, ik lag veel te lekker.

Baasje deed alle lichten uit en ging naar de slaapkamer.

Na een paar minuten ging ook daar het licht uit en zat ik nog op de bank, na te denken wat ik zal gaan doen.

Zal ik proberen ook op bed te springen, wie niet waagt die niet wint, wie weet vindt Baasje het wel goed, mooi meegenomen dan.

Ik besloot het er op te wagen en liep langs Tobi op weg naar de slaapkamer.

Hopla, daar stond ik al op bed.

Heel voorzichtig liep ik naar baasje zijn gezicht en zette alvast mijn motortje aan, meestal helpt het wel.

Zo ook dit keer, een zachte hand verscheen en aaide me heel zacht over mijn koppie.

Waauw, 2-0 zullen we zeggen!

Die nacht heb ik dus voor het eerst bij Baasje geslapen, heerlijk was dat.

Alleen toen het bijna licht werd kwam die zwarte duivel de kamer binnen.

Pech gehad Tobi, nu lig ik er, en ik ga niet voor jou weg!

Toen Tobi eenmaal doorhad dat ik niet wegging draaide hij zich om en liep weer weg.

’s Morgens, toen Baasje ging eten, liep hij eerst naar Tobi en knuffelde hem!

Waarom, ik begrijp dat niet maar dat schijnt iets te zijn dat alleen mensen begrijpen.

Pas daarna kreeg ik een knuffel en natuurlijk ons eten.

Ook waarom Baasje onze etensbakjes vlak bij elkaar zet begrijp ik nog steeds niet.

Toen ik klaar was met eten keek ik vlug even naar Tobi, maar die had alleen maar aandacht voor het eten.

Leuk huis is dat, een veelvraat als ‘kameraad’ maar gelukkig een hele goede mens als Baasje.

Wie weet verandert dat nog, ooit.

En inderdaad het veranderde, althans een begin was er.

Het gebeurde vandaag, plotseling stonden we tien centimeter van elkaar!

Ik had hem totaal niet gezien en van schrik gromde ik niet eens.

Heel voorzichtig begroette ik hem, neus aan neus.

Dat duurde heel kort, en vlug ging ieder een kant op.

Hij was zowaar bang voor mij, stel je voor een poes die 2 jaar jonger is dan hem!

Nou ja de tijden veranderen, ook voor katten.

Katten hoeven niet altijd de baas te zijn, poezen zijn tegenwoordig ook aan de macht hoor!

Vandaag waren er de hele dag vreemde mensen in huis, klein groot, dik en dun, alle soorten en maten kwamen er.

En ik kreeg volop de aandacht van iedereen, behalve van Baasje want die zat vaak Tobi te aaien en knuffelen.

Ook was er iemand die een soort tikkertje met mij wilde spelen.

Hij weet ondertussen dat poezen sneller zijn dan mensen.......

Telkens haalde ik uit, zonder mijn nagels uit, met mijn pootje.

Alleen in het vuur van het spel vergat ik het één keer.

Ik hoorde een soort grgr aauww verd...

En meteen was het spel over.

Dat werd ook tijd, want het vergt de nodige concentratie van mij en ik werd het een beetje zat.

Ik likte mijn pootje en ging vermoeid op mijn stoel liggen en al snel daarna was ik in poezendromenland.