Hoofdstuk 27 (verteld door lady)
Nou, ik was twee dagen thuis maar
wilde niet eten, alles deed me pijn.
Ik lag de hele dag een beetje te
suffen op de bank.
Vanmorgen wilde mijn maagje wel eten
maar binnen enkele ogenblikken lag het er weer uit.
Ook heb ik een beetje kattenmelk
gedronken.
Zo ging dat niet langer dus werd ik weer
in de reismand geholpen en weer naar de DA.
De DA schudde zijn hoofd bij het zien
van mij, ik was vel over been zo mager was ik binnen korte tijd geworden.
Ik mocht nog een nachtje blijven en
werd in een speciale doorzichtige kooi gezet en in de huiskamer gezet.
Daar was een andere kat en een hond
die heel aardig waren.
Na een paar korte onderzoeken bij mij
schudde de DA meewarig zijn hoofd en zei iets van sorry kleine poes.
Hij belde Baasje op, natuurlijk
herkende ik zijn stem meteen, en vertelde hem dat ik nog maar een heel beperkte
tijd te leven had.
Ik had kennelijk een virus opgelopen,
of ik had dat bij me in het asiel, die mijn organen langzaam stil zouden
leggen.
Vandaar dat ik overal pijn had
natuurlijk.
Ik zou de rest van mijn leventje op
pilletjes moeten leven.
ALS dat al zou helpen, ik zou wel
minder pijn hebben maar genezen zat er niet meer in.
Na een lange stilte zei Baasje dat ook
een dier een dierwaardig bestaan moet hebben en niet een verlenging zonder
genezing.
In overleg met de DA werd besloten mij
uit mijn lijden te verlossen.
Na een tijdje hier over in stilte te
hebben nagedacht was ik het wel eens met Baasje, ook al betekende het een einde
van mijn leventje.
Ik zou er niet aan moeten denken te
leven met pijn en met pillen en voor hoelang??
Baasje heel erg bedankt voor het korte
maar prettige leven bij jullie en groeten uit de poezenhemel