Index2

Awards

Links

deel 1

deel 2

deel 3

deel 4

deel 5

deel 6

deel 7

deel 8

deel 9

deel 10

deel 11

deel 12

deel 13

deel 14

deel 15

deel 16

deel 17

deel18

deel 19

deel 20

deel21

deel22

deel23

deel24

deel25

deel26

deel27

deel28

deel29

deel30

deel31

deel32

deel33

deel34

deel35

deel36

deel37

 

 

 

 

                                                                                                                                                                                                  katenman@2008

 

                         

 

                                                  Hoofdstuk 32.

 

De dagen worden korter maar mijn chill uurtjes blijven hetzelfde.

Op een dag lag ik te bedenken hoe het zou zijn om met baasje mee te gaan.

Bijvoorbeeld bij het dialyseren.

“s morgens rond 08.00 wordt ik in de reismand geladen en gaan we met de taxi op weg.

Binnen een paar minuten zijn we in utrecht, ik kijk mijn ogen uit, allerlei vreemde geuren en dingen.

Eenmaal binnen gaan we met de lift (nooit geweten wat dat is) naar de eerste etage.

Daar in een zaal zijn nog meer mensen die liggen te dialyseren.

Baasje gaat naar zijn eigen plek en begint het toestel alvast in te stellen,

Hij drukt op allerlei knopjes, sluit diverse slangen aan en gaat terug om te wegen.

Dat kon ik nog net zien want ik stond naast zijn stoel in mijn kooi,

Hij stapte op een grote plaat en mompelde zijn gewicht.

Hij begon weer op knoppen te drukken van dat toestel.

Dat zag er heel moeilijk uit, allerlei slangetjes etc, niets voor mij.

Zijn gewicht schreef hij ergens op haalde een groene band tevoorschijn en deed die om zijn arm.

Eh baasje, blijf ik op de grond hier of zo?

Nadat Baasje mijn gemiauw had gehoord kwam iemand

in een witte jas mij uit mijn kooi halen en zette mij bij Baasje op schoot.

Nou toen begon het, ik lag dus lekker in zijn armen op schoot kwam een van de verpleegster Baasje ’aansluiten’

Nou mij benieuwen wat dat is, nu ik het eenmaal weet....bbrrr.

Affijn zij pakte een hele grote naald, veel groter dan die lady (zie hoofdstuk 29) kreeg en prikte in zijn arm.

Ik dacht dat Baasje zou flauwvallen maar hij gaf geen kik.

Of dat nog niet genoeg was kreeg ie er nog een bij, nog een naald, het kan niet op.

Het scheen hem geen pijn te doen of deed ie dat voor mij?

Ik lag dat zo te bekijken en was blij dat wij katten niet hoeven te dialyseren.

Eenmaal aangesloten kwam de een na de andere zuster mij aaien en bewonderen.

Geweldig vond ik dat, ik Sharky, het middelpunt van alle belangstelling was.

Zoveel belangstelling krijg ik niet alle dag.

De drie en half uur waren zo om.

Toen moest ik mijn kooi in, baasje werd verlost van alle naalden en daar mocht ik niet bij zijn.

Had te maken met steriel zijn en infectie en weet ik nog meer.

Natuurlijk wilde ik niet dat Baasje door mij eventueel ziek zou worden.

Ik sprong dus, nog voordat iemand mij kon pakken, hup van de stoel af en ging mijn reismand in.

Iedereen stond versteld van mijn gedrag zeiden ze later tegen Baasje.

Hoezo, ik was gewoon mezelf hoor.

Baasje zei iedereen gedag, pakte mijn reismand en daar gingen we.

De taxi stond al klaar en binnen vijf minuten waren we weer thuis.

Thuis werd ik uit mijn reismand gehaald terwijl Baasje naar bed ging.

Natuurlijk ging ik ook even uitrusten al was het maar om Baasje gezelschap te houden.

Daar zijn wij katten heel goed in.

Oeps daar hoor ik Baasje al, wat gaat de tijd snel.

Ik miauwde of de dialyse goed was gegaan en of mijn drinkbakje gevuld kon worden.

Baasje keek me aan, zoveel gemiauw had ie nog niet gehoord.

Hij vroeg wat ik allemaal had gedroomd ondertussen mijn drinkbakje met kattenmelk vullend.

Ik had bijna geen tijd om mijn melk te drinken, zo veel had ik hem te vertellen.

Helaas heeft Baasje nog steeds onze taal niet geleerd, hij verstaat mij soms wel gelukkig.

Maar dat terugpraten.......nee dat lijkt nergens op